การกำกับดูแลกิจการ Vs ทฤษฎีตัวแทน

          Jensen and Meckling (1976) ได้อธิบายทฤษฎีตัวแทนว่าเป็นความสัมพันธ์ระหว่างผู้ที่เกี่ยวข้อง    2 ฝ่าย ได้แก่ ตัวการ (Principal) ซึ่งเป็นเจ้าของกิจการหรือผู้ถือหุ้น และตัวแทน (Agent) คือ ผู้บริหาร บนพื้นฐานว่าเจ้าของกิจการไม่สามารถบริหารงานของกิจการได้เพียงผู้เดียว จึงต้องมอบอำนาจให้กับตัวแทนหรือผู้บริหารเพื่อทำหน้าที่บริหารงานแทนเจ้าของกิจการเพื่อให้กิจการบรรลุเป้าหมาย และจ่ายค่าตอบแทนให้แก่ตัวแทนตามสัญญาและผลการดำเนินงาน ตัวแทนที่บริหารงานดีย่อมส่งผลต่อมูลค่าของกิจการที่สูงขึ้น กล่าวได้ว่า เมื่อใดก็ตามที่ผลประโยชน์ของตัวการและตัวแทนมีความสัมพันธ์เป็นไปในทิศทางเดียวกัน จะไม่เกิดข้อขัดแย้ง ในทางตรงกันข้าม หากทั้งสองฝ่ายมีวัตถุประสงค์และผลประโยชน์ที่แตกต่างกัน หรือเกิดการแบ่งแยกระหว่างผู้บริหารและเจ้าของ ย่อมก่อให้เกิดปัญหาการเป็นตัวแทน (Agent Problem) ขึ้น การนำแนวคิดเรื่องกลไกการกำกับดูแลกิจการทั้งจากปัจจัยภายใน (เช่น คณะกรรมการบริษัทกับและถ่วงดุลที่ดี ผู้ถือหุ้นกระจุกตัว/มีอำนาจควบคุมการจ่ายค่าตอบแทนที่ดีต่อฝ่ายจัดการ) และกลไกการกำกับดูแลจากปัจจัยภายนอก (เช่น การควบรวมกิจการ กลไกการตลาด) จะช่วยลดปัญหาตัวแทนได้และยังทำให้กิจการมีความน่าเชื่อถือ โปร่งใส และเป็นที่ยอมรับจากผู้ถือหุ้น รวมถึงผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย (La Porta et al., 1997)

ที่มา:

Jensen, M., & Meckling, W. (1976). Theory of the firm: managerial behavior, agency costs and ownership structure. Journal of Financial Economics, 3, 305–360.

La Porta, F. L., Shleifer, A. & Vishny, A. (1997). Legal determinants of external finance. Journal of Finance, 2 (7), 1131-1150.

7 total views, 1 views today